Κλίμα της απουσίας

Όλα τα σύννεφα στη γη εξομολογήθηκαν

τη θεση τους ένας καημός δικός μου επήρε

Κι ότα μεσ' στα μαλλιά μου μελαγχόλησε

Το αμετανόητο χέρι

Δέθηκα σ'ένα κόμπο λύπης.





Η ώρα ξεχάστηκε βραδιάζοντας

δίχως θύμηση

Με το δέντρο της αμίλητο

προς τη θάλασσα

ξεχάστηκε βραδιάζοντας

δίχως φτερούγισμα

με την όψη της ακίνητη

προς τη θάλασσα

βραδιάζοντας

δίχως έρωτα

Με το στόμα της ανένδοτο

προς τη θάλασσα

κι εγώ -μες τη Γαλήνη που σαγήνεψα.



Απόγευμα

κι η αυτοκρατορική του απομόνωση

κι η στοργή των ανέμων του

κι η ριψοκίνδυνη αίγλη του



Τίποτε να μην έρχεται τιποτε

να μην φεύγει

όλα τα μέτωπα γυμνά

και για συναίσθημα ένα κρύσταλλο.

Ραμπιντραναθ Ταγκορ

Η διάνοιά μας έχει για έργο να πραγματώσει την αλήθεια μέσα από το σφάλμα κι η γνώση μας έχει για έργο μοναδικό να διώχνει αδιάκοπα το σφάλμα για να ελευθερώνει το φως της αλήθειας . Η βούλησή μας , η δύναμη της ψυχής μας ,οφείλει να φτάνει στην τελειότητα ξεπερνώντας διαρκώς τα δεινά ,

είτε μέσα μας ,

είτε έξω μας,

είτε παντού την ίδια στιγμή.

http://

Απρίλης , Άρωμα Ανοιξης..!!

ΓΡΑΦΗ


Κεντώ την αλήθεια μου στον καμβά
ενός αναγνώσματος.Αυτό είδα ή συνέλαβα.
Καρφιτσώνω τα χρώματα των φωνών,
είτε απ'τα χείλη των αδελφών-γειτόνων μου
του πλανήτη μας, είτε κι απ'τον βαθύ
ουρανόπου ενυπάρχει σε όλα τα γύρω μας
φαινόμενα ή πλάσματα: Ενα είδος γραφής
του νερού που διψανε οι φίλοι
περιπατητές της ερήμου μας.

(Όχι για σήμερα.Παροχέτευση: σε όλα
τα μέλλοντα σταυροδρόμια της γης.)

Τώρα την ¨Ανοιξη


Τώρα την Άνοιξη
βρίσκω που και που ανάμεσα στις πέτρες
το παγωμένο φως κάποιου ονείρου
σκύβω και το μαζεύω
μα στα χέρια μου γίνεται φωτιά.

Οι παλιές μας μέρες
κυκλοφορούν μες στις καινούργιες
σαν λοξές σκιές
κι η αγάπη μου
ένα γαλάζιο τετράφτερο πουλί
πετάει πάνω απ'τον ώμο σου
και σου φωνάζει να τ'ακολουθήσεις.

Στα παραμύθια
η νεραίδα τιμωρεί τον εγωιστή πρίγκηπα
τον κάνει σύννεφο
ή σκοτεινή κηλίδα.

Τώρα την Άνοιξη
καίω ένα ένα τα παλιά ποιήματα
ο καπνός όμως
μένει κουλουριασμένος στα πόδια σου
και σε φοβίζει.


Τσάι και Μυθολογία

Κατερίνα Καριζώνη

ο Πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμούκαι άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Θάλασσα

Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια.

Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει
στο πέλαγο του χρόνου το καράβι
μια άγκυρα η ζωή μου ζητανεύει
το βάθος του έρωτα της να συλλάβει.

Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα μια παραμάνα
στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' την μισή
του ανέμου αγρίμι.

Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη
κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
ποιο πέτρινο μουσείο να σε κλείνει.

Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα μια παραμάνα
στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' την μισή
του ανέμου αγρίμι.